نماينده اي كه نيست اما هست!

فقط براي آنها كه نمي دانند مي گويم  :من هم در انتخابات دوره اخيرمجلس شوراي اسلامي ثبت نام كرده بودم والبته مثل خيلي ها من هم ردصلاحيت شدم!ازآن وقت تا حالا دوستانم مدام ازمن سوال مي كنند كه چطورشد به فكرثبت نام درمجلس افتادي واصولا مي خواستي بروي مجلس كه چه بكني؟!

پاسخ دادن به اين سوال نه آسان است ونه درهمه حال پذيرفتني وقانع كننده.براي همين من هم اغلب از جواب دادن به آن طفره رفته ام.اما امروز به بهانه پاسخ گفتن به اين پرسش و به جاي همه توضيحاتي كه ميشودداد(ومعلوم هم نيست همه قبولش كنند)والبته درراستاي انتخاب شكل وشيوه اي براي بيان حرفها كه مدتها درجستجويش بوده ام تصميم گرفته ام فصل تازه اي دراين وبلاگ آغازكنم.به اين ترتيب كه:

از شما مي خواهم باكمال بزرگواري واغماض فكركنيد كه من ردصلاحيت نشده ام واتفاقا با راي شما به مجلس هم رفته ام.حالا تصميم دارم هرازگاهي گزارش كارها وحرفهايم را در مجلس ازطريق همين وبلاگ تقديم حضورتان كنم! ازهمه كساني كه مي توانند من را وكيل خود درمجلس بپندارند دعوت مي كنم اين گزارشها رادنبال كنند.حال براي اينكه مقدمه طولاني ترازاين نشود به اختصاربخشي ازاولين نطق پيش ازدستورخوددرمجلس راجهت اطلاع شما موكلين بزرگوار نقل مي كنم.البته اين راهم بگويم براي كسي

كه سالهاي سال تمام دردهاوحرفهايش را درسينه تلمبار كرده باشدوبراي به دست آوردن فرصتي كه اين همه حرف را درگوشي شنوا بريزد لحظه هاراشمرده باشد خيلي سخت است يكي ازآن همه رابراي اولين نطق پيش ازدستورش انتخاب كند.به هرروي من تصميم گرفتم براي اولين نطق به يك موضوع كلي واساسي اشاره كنم واميدوارم هم آنها كه شنيدند پذرفته باشند وهم شماكه مي خوانيد بپسنديد.

مگر خواندن تاريخ چه عيبي دارد؟

اين عنوان اولين سخنراني كوتاه من درمجلس بود.دراين نطق كوتاه خطاب به نمايندگان حاضردرمجلس و بويژه مسوولين عزيزومديران ارشد كشور گفتم:من از شما عاجزانه استدعادارم همين امشب كه به خانه مي رويداز كتاب فروشي سرراهتان يك جلد كتاب تاريخ ايران بخريد واگر خيلي گرفتارامورمهم مملكتي ومصلحتي هستيد ووقت خواندن همه كتاب را نداريد دست كم آن بخش از كتاب را كه مربوط به تاريخ صدساله معاصراين سرزمين است ورق بزنيد وبخوانيد تا ببينيد وبدانيد وبه ياد بياوريدكه:

دراين سرزمين هرگاه حاكمان ومتصديان ملك وملت به تدريج دراوهام و تخيلات مجنونانه ومجذوبانه خويش فرو رفته اند وخواب سروري وبرتري ديده اند به مرورايام به جاي اينكه درميان مردمان بمانند وبانگ فقرومسكنت وبيچارگي آنان رابشنوند به برج هاي عاج تقدس و تسلط خويش پناه برده اند وبه جاي شنيدن صداي دردآلود منتقدان دلسوخته به تاييدهاي مزورانه مشاوران بي مايه ومال اندوزدل بسته اند و رفته رفته كاررابدانجا كشانده اند كه هيچ كس را كور سوي اميدي دردل نمانده است ودرروزگار رونق كار بي مايگان و چاپلوسان تنها متاع بازار تزويربوده است و ريا و تملق وتاييدهاي بي تعهدو بي دليل!!  

ودر چنين اوضاع واحوالي ناگهان ديگ صبر وتحمل اين ملت همواره نجيب(وگاهي عجيب!)به يكباره چنان سررفته است كه توفان سهمگين آتش به راه افتاده ومثل همه توفانها –مع الاسف-خوب وبد وخشك وتررا يك جا سوزانده و خاكستر كرده است!!

من نمي دانم آيا خواندن تاريخ اينقدر دشواراست؟اصلا تاريخ هم نخوانيد آيا به يادآوردن بيست و نه سال قبل كار سخت و ناممكني است؟!آيا دردسترس مسوولين كتاب تاريخ نيست؟آيا كتاب تاريخي كه به زبان فارسي ساده وروان همه فهم نوشته شده باشد وجود ندارد؟آيا ممكن است دراين كشور كساني ديپلم و ليسانس ودكتري گرفته باشند اما تاريخ نخوانده باشند؟!...نمي دانم!

اين روزها گاه فكر مي كنم نكند ديرشدن خيلي دور نباشد:حال بسياري ازمردم خوب نيست.باوركنيد!

         فهميدن يانفهميدن؟!

مدتي است كه مي پندارم اگرقراراست وبلاگ داشته باشم لاجرم بايد فعالتر ازاين باشد.امايكي دوتا مشكل اساسي برسر راه دارم. نخست آنكه به گمان من بسياري ازحرفها-ولودرهيات شعر ناب باشدودل چسب ترازآفتاب-امروزه روز ارزش گفتن و شنيدن ندارندوباتوجه به شرايط امروز ايران وجهان نوشتن وگفتن و وبلاگ داشتن مي بايد با مسؤليت پذيري بيشتري توام باشد واصولا مي پندارم كه انسان ايراني امروزه در وضعيتي نيست كه بتواند وبخواهد برمدار ضرورت و فوريت نگردد وآنچه رانادرست مي انگارد -ودست بر قضا آن را درجريان مي يابد-در اولويت گفتن و نوشتن نگذارد.واينگونه است كه در هياهويي چنين برگزيدن حقيقت هاوضرورت ها تاحدي دشوار مي شود بويژه آنكه دراين مرحله مشكل دوم-كه اساسي ترنيز هست -رخ مي نمايد.

مشكل دوم آن است كه ديرگاهي است در سرزمين ما واژگاني همچون "دوست"-"دشمن"-"مردم"-"مصلحت"و"حقيقت"به دست برخي از"آنان" كه خود را مدار ومحور ومصدر تعاريف درست مي دانند تعريف ديگرگونه يافته اند وهرگاه كسي سخني درباب حقيقت و مصلحت بگويد بجاي آنكه در درستي وراستي سخن يا نيت پاك گوينده آن بنگرند بيشتر به نسبتي مي نگرند كه ميان سخن و"آنان" برقرار مي شود وچنانچه سخن در شايستگي" آنان" ترديد افكند يا حاوي تاييد و تمجيدي نسبت به ايشان نباشد سخن هرچه باشد و گوينده هركه به گمان آنان ازحيز انتفاع ساقط است وجز نشان دشمني صاحب سخن باايشان نمي تواند باشد!!!و طبيعي است در محيطي چنين مشحون از سوءتفاهم سخن گفتن آسان نيست وهر انديشمند مصلحت انديشي-بويژه اگر كه غم نانش نيز باشد-ترجيح مي دهد به قول حافظ"هزار گونه سخن در دهان ولب خاموش "بماند و بگذرد.

دراين چند روزه كه موضوع فعالتر كردن اين نشريه مجازي ذهنم را بيشتر از گذشته به خود مشغول داشته بود و مخصوصا دغدغه اين سوءتفاهم ها بيش از پيش به ترديدم وامي داشت گاه با برخي ازدوستان دراين باره راي مي زدم وبيشتر برآن بودم كه براي جمع بستن بين اراده وانديشه خودم با سليقه "آنان"راهي پيدا كنم.دراين اثنا يكي از دوستان چيزي گفت كه اگر چه آب گرم به ديده من آورد اما شايد نقلش براي شما خالي از لطف نباشد!گفت:"اگر مي خواهي دربرابر ناراستي هاوكاستي ها كه مي بيني سكوت نگزيني و درعين حال هم از آسيب سوءتفاهم "آنان"درامان ماني بهترين شيوه آن است كه حرفهايت را چنان در پرده بنويسي وبه رمز و تمثيل بپوشاني كه "آنان"ازآن هيچ نفهمند!!"

اكنون كه به اين گفته مي انديشم با خود مي گويم هرچند اين شيوه اكنون سالهاي سال است درميان هنرمندان و شاعران و نويسنگان سرزمين ما مرسوم ومعمول است اما :آيامي توان حقيقت را ديد وآنرانفهميد؟و آيا مي توان حقيقت را فهميد و آنرا باز نگفت؟و آيا مي توان آنچه را فهميدني است چنان گفت كه "آنان"ازآن هيچ نفهمند؟و اگر مي توان چنين كرداصولا فهميدن راچه تفاوت با نفهميدن و گفتن را چه فرقي با نگفتتن؟!شكسپير گفته بود "بودن یا نبودن"ومن اكنون مي انديشم "فهميدن و گفتن يا فهميدن و نگفتن و نفهماندن؟" وصدالبته اين نيز در اصل خود به همان دغدغه بزرگ شكسپير بر مي گردد كه بالاخره بودن یا نبودن؟مساله هنوزهم اين است! آري...........

سلام اي همه دوستان ساده من

كه شعرهاي مرا مثل نان خريداريد

ازاين سپاهي شاعر چه انتظاري هست

اگر نخواسته باشيد گام برداريد!

به زبان کردی(کورمانجی)

هه شت سالن بی خه وه ر  مانی ژه هه و

بی خه وه ر شه و بوونه رو.روبوونه شه و

عشقی ته ئه ز کرمه زندانی هه وال

حالاکه می گویی کماکان دوستت دارم

من هم کماکان خاطراتت راگرفتارم

این چهره عکس کهنه ای درقاب دیروزاست

گاهی که می خندم همان لبهای پیرارم

ازیادگاری های خوب بوسه ولبخند

درخاطراتت هرچه داری من خریدارم

اشکی بریز.آهی بکش.حرفی بزن-حتی

تامن بدانم همچنان جادردلت دارم

بامن بگو این روزهای سردقطبی را

من-عاشق یک لاقبا-آیاسزاوارم؟!

باورنخواهی کردمیدانم که بااین درد

کاری نکردامیدواری های بسیارم

********

حالابگوآیاکماکان دوستم داری

حالاببین آیاکماکان دوستت دارم؟!

جاودان باداین شکوه روزهای شادمان!

سال نوشدمی توان دیدازسرگلدسته ها

نیست دیگرژنده پوشی درغریب آبادمان!

باهمان شوری که فروردین رسیدازکوهسار

سوزش زخم زمستان نیزرفت ازیادمان!

حیف کوتاه است دست غیرت ماازصدا

ورنه می شدکوهی ازآتشفشان فریادمان!

***

باتوام همسایه ی غمگین دردآلودپیر

ای که هستی یادگارازغربت اجدادمان

بازگوآیاچنین حال جنون آساکه هست

هیچ سال کهنه ونواتفاق افتادمان؟!

****

گفته بودم شاعری کافیست اماعاشقی

می فریبدبازهم باهرچه بادابادمان!!

اصرار بعضی دوستان عزیز بازخوانی میکنم....    

                                         گپی با، مرد خراسانی بشکوه ...

                                 *علیرضا سپاهی لایین*

این چیست، این حالی که گاه نومید و دلشکسته ات می کند و گاه سرزنده و امیدوار. گاه تو را از هر چه می بینی و می شنوی و می خواهی بیزار می کند و گاه به همه آن حریص و تشنه و شیفته ات می سازد. این چیست ، این چه اندوه مبارک نامعلومی است که گاه و بیگاه سر از گریبان احساست بر می آورد و چنان اختاپوسی چنگ  می اندازد به سراپای وجودت  تو را چنان ؟؟؟ غول پیکر در خود فرو می برد و می بلعد؟!

به راستی این چه حس و حال و چه حالتی است؟!

از همه ی آنچه باید به تجربه و دانش بدانی، از همه آنچه شنیده ای و خوانده ای، از همه آنچه هست و باید باشد و شاید باشد، تنها و تنها این را می دانی که "تو" دل در گرو عشق انسان داری. یعنی در واقع دوست داری که دل در گرو  عشق به انسان داشته باشی و صد البته می دانی که این اراده و آرزو چیزی نیست که به کهولت دستیافتنی باشد و چنانچه دیگران جرمش را بدانند، عقوبتی آسان و تحمل کردنی نخواهد داشت و حتی اگر دیگران عقوبت نکنند، تو خود دراین راه چنان شکننده خواهی بود که به اندک تلنگری از هم خواهی پاشید و به اندک نامرادی و نامردمی  دلت سخت خواهد گرفت. و چنین است که گاه نومید و دلشکسته ای و گاه سرزنده  دمنده و امیدوار. آنگاه که دلشکسته ای ، تردید تمام دلت را پر می کند و گامهایت را لرزه ای سهمگین از راه باز می دارد. اما آنگاه که سرزنده ای و امیدوار، چنان آتشفشانی در جوش و خروشی و دور نمی بینی لحظه ای را که جهان مسخـّر گامهایت باشد. هیهات!!

راه دشوار است آری راه دشوار است . توقع مبر که جهانیان ساز صدایت را در بازتابی هارمونیک همراهی کنند و تو را بر دست برند و شادمانه بنوازند. راه دشوار است و تو هرگز توقع نمی بری که منزل و مقصد در انتهای نخستین گام سلامت را پاسخ گوید. آری راه دشوار است، دشوارتر از آنچه می پنداشتی چرا که جهان تعریف همسانی از "عشق" ندارد. همه عاشق اند اما معشوق ، هر لحظه به رنگی است آن بت عیار! و عشق ، گاه مقدس ترین ساحت و با شکوه ترین مساحت است امّا گاه لجنزاری راکد و فرو مرده در کویر خواهش های مبتذل و مریضانه . و مردمان روزگار تو که زبان همانندی برای عشقبازی اختیار نکرده اند ،که صد البته نه همزبانند و نه همدل ! و تو خود می توانی پایان این قصه را نا نوشته و ناگفته بخوانی و ژرفای سقوط مردمان را بدانی . آنچه از رهگذر تجدّد و مدرنیته و عصر انفجار اطلاعات و تسخیر کرات عاید بشر شده است همانا چیزی جز خود پرستی و خود بینی نیست . بخواهی یا نخواهی ، آدمیان رو به قبله " مال و ریال " نماز می گذارند و هر مدعی و مدعایی جز این ،بیگانه و یاوه می نماید . بخواهی یا نخواهی سرطان ثروت اندوزی تا مغز استخوان انسان ریشه دوانده و بر آن است او را در پای عطش بی پایان هوس از پای در آورد . تو – صد البته – خوب می دانی که زندگی را زنده بودن می باید و زنده ماندن را نان و خوان .و نان را مال و ریال . اما ... آنچه تو می دانی و دانستنش اندوهگینت می کند آن است که ریال برای نان است و نان برای انسان تا بماند و عشق بورزد نه آنکه انسان به پای نان افتد و با زبان تملـّّق ،غبار از پای افزار مال و ریال بروید ! از اینکه بگذری تأملگاههای فراوان دیگری نیز فرا رویت خواهد بود . حقیقت این است که انسانها ذاتاً با یکدیگر تفاوت های عمده دارند . این یکی سرشار از نیروی مثبت و آن یکی خنثی و آن یکی دیگر طینتی به شر آلوده دارد . هر سه برآمده و بالیده یک جامعه اند اما نه نگاه یکسانی دارند و نه تمنای مثبت و همانندی . حقیقت این است که سوای سرشت متفاوت آدمیان ، شرایط و موقعیت های گوناگون آنان نیز در بیشتر کردن فاصله ها دخیل اند . این یکی مزه مکنت رااز بدو حیات چشیده است ولذت داشتن ، هماره همراه زندگی اش بوده است و به ناگزیر همه چیز را زیبا و خواستنی و عاشق شدنی می بیند . امّا آن دیگری در تمام طول سالهای زندگی هماره در حسرت رسیدن به ساحل آرام و امنیت و ثروت جاده ها و کوره راهها را دویده است و هر قدر بیشتر دویده کمتر رسیده و آنچه را می خواسته کمتر دیده است ! و به ناگزیر جز تلخی و تیرگی در چشم انداز ها نمی یابد و آنچه در اراده خود و دیگران نمی بیند ، خوبی و زیبایی و طراوت و نشاط و لذّت و زندگی و سرزندگی است ! وقتی در این تأملگاه توقف کنی ، آنگاه نسخه پیچیدن و حکم دادن دشوار می شود و همان اندازه درک حرفها و گلایه ها و بهانه های دیگران آسان . امّا با همه این مگر نباید سر انجام یک ملاک و معیار واحدی باشد تا خوب را از بد و صلاح را از فساد و گمراهی را از رستگاری تمییز دهی ؟! که اگر قرار بود هر وضعیت و موقعیتی قابل توجیه باشد آنگاه چه جایی برای ترویج خیر و تقابل با شر باقی بود ؟! گذر از تأملگاههایی چنین است که در نهایت تو را دچار همان حال ناگفتنی و ننهفتنی می کند . همان که گاه امیدوار و سرزنده ات می دارد و گاه نومید و بازنده ! همان که وادارت می کند بپذیری سردرگم و بلا تکلیف و نگران و مردّدی . امّا ...

اساسی ترین نکته در زندگی ، یافتن پاسخی صریح و صحیح برای این پرسش است که : در فضایی چنین مبهم و مه آلود و در شرایطی چنین دشوار و نامشخص راه کجاست و چگونه می توان آن را یافت ؟! پاسخ این سؤال در واقع پاسخ گفتن به همان دغدغه ازلی و ابدی انسان است که همواره در جست و جوی حقیقت بوده و خود را از یافتن آن عاجز دیده است . اگر صمیمانه در برابر این سؤال بنشینی ، یقین بدان که یافتن پاسخ نا ممکن نیست . خوب بیندیش و خوب سؤالت رااز زوایای گوناگون تماشا کن . بکوش تعارفات معمولی را کنار بگذاری و بی آلایش تر از همیشه ، پنهان ترین زوایای سؤال را دریابی .

اکنون ، آرام آرام درهای بسته باز و زمزمه پاسخ آغاز می شود : پاسخ در یک جمله خلاصه نمی شود . پاسخ مجموعه ای از نقاط روشن است که برابر دیدگانت به درخشیدن آغاز می کنند . کافی است این نقطه ها را با خطی نامرئی به هم پیوند دهی تا سیمای روشن پاسخ رازیارت کنی : بر هر نقطه چیزی نوشته اند و تو شروع به خواندن می کنی : انسان روزی متولد می شود و روزی می میرد و مرگ روشن ترین و حقیقی ترین بخش از زندگی است – بزرگترین و بیشترین دارایی هر انسان از حیات همانا سهم او از "سالها " ست ؛ چند سال زندگی خواهی کرد ؟ این همه سرمایه تو ست که باید بیش از هر چیز آن را قدر بدانی – بزرگترین ارزش ، صداقت و بزرگترین دشمن ، دروغ است و تو همچنان زرتشت پیامبر ، می باید دعا کنی تا خداوند همه را از شر دروغ  در امان بدارد – هر انسانی مسؤول محافظت از داشته های خویش است و نگهداری و ترویج و تحکیم آنچه طبیعت به او هدیه کرده والاترین و ارجمندترین تلاش توست و این همانجاست که فلسفه نژاد و زبان ارایه می شود – طبیعت خواستار تداوم راستی و درستی است و بدان که طبیعی ترین رفتارها آن است که در مسیر اراده طبیعت باشد و بدان چنانکه به خطر و خرابی دامن بزنی ، قد علیه طبیعت افراشته ای و یقین کن که چنین عملی از سوی طبیعت ، بی کم و کاست عقوبت خواهد شد و هم از این روست که نیکی و پاکی و آزادی و آزادگی و فروتنی و محبّت همه و همه رفتارهایی طبیعی و پسندیده به شمار می رود و طبیعت روندگان راه آن را حمایت می کند – بدان که اگر خوی نیک خواهی داری داری از موهبتی عظیم برخورداری چرا که بسیاری از آدمیان لذت نیکو نهادی و شاد کردن دیگران رانمی دانند و از آن غافلند . لذا چنانچه دیگران را دست می گیری و برایشان خیر می خواهی ، تو را بر کسی منت نخواهد بود ، بلکه تو به ازای رفتار پسندیده است ، لذت خواهی دید و این لذت بهترین پاداش توست به یقین – و بدان و نیک بدان که اساس وقایع و چارچوب پیشبرد امور همانا دو اصل "حادثه و شانس " است و تلاش تو تنها به این دو اصل جهت می دهد نه آنکه آن را تغییر دهد و دانش این حقیقت کمکت می کند تا تحمّل دشواری ها را آسان و مهلت کامرانی ها را اندک بیابی – آنچه آمد خلاصه ای گذرا بود از همه آن نقاط روشن که باید شان به یکدیگر پیوند زنی و چهره پاسخ را در قاب آن قرار دهی . اکنون سایه ای از پاسخ بدینگونه بر کاغذ نقش می شود :

تو ، انسانی هستی زاده طبیعت و طبیعی ترین وجه بودن تو همانا حرکت در مسیر طبیعتی است که در نهادت نهاده اند و باید بدانی که تمام ارزش های بشری همچون راستی و آزادگی و فروتنی و نوع دوستی و عشق به انسان وظلم ستیزی و پاک دامنی و حق طلبی و ...همه و همه از آن جهت ارزشمند است که به اراده ی طبیعت نزدیکتر است . و تو در سراسر زندگی باید بکوشی "طبیعی " باشی و بدانی که جز این از تو انتظار و توقعی نیست و یقین کنی که چنانچه شنوایی ات طبیعی باشد حتماً ندای طبیعت را به وضوح خواهی شنید و در مسیر انتخاب و اقدام هرگز دچار اشتباه و خطا نخواهی شد و سر از فرمان طبیعت بر نخواهی تافت .  یقین بدان که گام نهادن در این چارچوب روشن نه تنها نومید و خسته و دلشکسته است نمی کند که همواره از لذت عمل به وظیفه در حدود توانت سرشار خواهد کرد . تو سعی خواهی کرد هماره و هماره "خود" ت باشی و از ایفای نقش های ناروا و نا به جا بپرهیزی . آنگاه به راحتی خواهی دید که تو در جغرافیایی شایسته ، در دامن تاریخی شایسته در میان قوم و نژادی شایسته و با مشخصاتی شایسته آفریده شده ای تا یقین بدانی که بهترین و گرانقدرترین رفتار تو تقدیر همه ویژگیهایی است که معروف و متصّف به آنی ؛

ترک یا کرد ، ترکمن یا تات ، عرب یا فارس ، به هر زبانی سخن می گویی و هر طور لباس می پوشی و اهل هر شهر خراسان که هستی و پیرو هر نوع آداب و رسومی هستی و از هر نوع آیینی پیروی می کنی ، تو زاده دستان طبیعتی و طبیعت تو همین است که هست و بر توست که نه تنها طبیعت ذاتی و اصولی ات را پنهان نکنی که سرفرازانه و پر غرور ، به آنچه هستی و داری اذعان و افتخار کنی و بکوشی پاسدار باشعور و سلحشور و همه زیبایی های باشکوهی باشی که میراثدار آنی و مطمئن باش اگر چنین کنی ، بدان سبب که گام در مسیر طبیعت زده ای ، طبیعت با تمام نیروها و انرژی های اثر گذارش یاری ات خواهد داد و به سمت توفیق رهنمونت خواهد شد . تو ، از این پس ، نقشه زندگی ات را بر این اساس طرح خواهی ریخت ، به زبان و نژاد و قومیّت و ملیت و دیانت و هویت و اصالت و انسانیت خودت فخر خواهی ورزید و طبیعت را در جهت بلوغ و بالندگی خویش یاری خواهی داد تا بیش از این احساس حقارت نکنی و ((مرد خراسانی بشکوه (1))) را در مرزهای گلیل و شاهجهان و آلاداغ مصداق ببخشی . و اگر چنین کنی دیگر نه تو و نه من ، هیچکداممان جانب امید و سرزندگی را فرو نخواهیم گذاشت که در غبار هیچی و پوچی و نیستی گم شویم و "بودن خویش " را در عقده های حقارت فرو پوشیم ؛ یادمان باشد که عشق به انسان روی دیگر سکه ایست که نامش عشق به  طبیعت است و طبیعی بودن در بازار رستگاری ما سکه ایست که از شدت گرانسنگ بودن خرید ندارد ! ما خوبیم چون آنچه هستیم خوب است و ما تنها موظفیم خوبی خود  را باز شناسیم و آن را ارج بگذاریم .

-----------------------------

1- برگرفته از شعر حسین تقدیسی / مرد خراسانی بشکوه ، موقوف اوجت بادهانید.

سلام.من علیرضا سپاهی لائین از مطبوعاتی های مشهد و مثلا شاعر و نویسنده...

اگرچه خیلی دیر ولی خب احتمالا به موقع به وبلاگی های ایران پیوستم. منتظر حرفها/شعرها

و نوشته های پراکنده ام باشید و البته اگر کرد زبان هستید/کمی هم شعر و مطلب کردی برایتان خواهم داشت.